مدادشکسته

از دست رفته فرصت، تا کی صبور باشم

در آرزوی وصلت، جان از تنم روانه

بر عاشقان نظر کن، ای منتهای خوبی

ابروی نازنینت، محراب را نشانه

از چشم دلنوازت، وز نور جان فزایت

مدهوش و بیقرارم، باقی همه بهانه

در سینه شقایق، عطر تو میتراود

بر لوح جان عشاق، نام تو جاودانه

تا بگذری از اینجا، ای غایب از نظرها

چون خاک زیر پایت، برخیزم از میانه